szalosz seudot

(hebr., trzy posiłki; jid. szałesszudes, szałeszydes). W czasach talmudycznych, zgodnie z obyczajem, posiłki jadano dwa razy w ciągu dnia. Dla uhonorowania święta, jakim był szabat, oprócz dwóch posiłków – jednego w piątek wieczorem, drugiego w sobotnie przedpołudnie – późnym popołudniem w sobotę spożywano trzeci (hebr. seuda szliszit = trzeci posiłek, zw. także szalosz seudot). Miał on charakter lekkiej przekąski i nie był poprzedzany kid(d)uszem. Zgodnie z tradycją talmudyczną, kto w szabat jada trzy posiłki, uniknie trzech rodzajów mąk (bóli porodowych, wojny Goga z Magogiem oraz mąk piekielnych). Pod wpływem kabały luriańskiej, obrządek związany ze spożywaniem sz.s. nabrał szczególnego znaczenia, a jego celebrowanie stało się obowiązkiem. W tradycji chasydyzmu polskiego zajmował on bardzo istotne miejsce w życiu religijnym i społecznym. Zwolennicy cadyka, biesiadując wraz z nim, słuchali jego słów, śpiewali zmirot, oddawali się mist. medytacjom i ekstatycznej radości. Przeciągali ową ucztę, starając się opóźnić nadejście końca szabasu; wierzyli, że ulżą w ten sposób duszom potępionym, które zwalniane są z piekieł na czas trwania święta (por. gehenna). W tradycji związanej z celebrowaniem owego posiłku miał swój początek zwyczaj gromadzenia się w sobotni wieczór i świętowania Oneg Szabat. (Zob. też: chawura; Melaw(w)e Malka; szirajim)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand