syndyk

(hebr. sztadlan; jid. sztadłn) – pełnomocnik gminy żydowskiej, płatny urzędnik reprezentujący gminę w dawnej Polsce w kontaktach z władzami miasta, instytucjami kościelnymi, urzędnikami królewskimi lub magnackimi (w dobrach prywatnych; por. gminy żydowskie w Polsce). Początkowo funkcję s. powierzano zaufanemu chrześcijaninowi, ale z biegiem czasu (w Krakowie od XVI w., we Lwowie od pocz. XVII w.), s. zostawali Żydzi. Swych s. miał również Sejm Żydów Polskich, a później Sejm Żydów Korony i Sejm Żydów Litwy; reprezentowali oni ludność żyd. wobec władców Rzeczpospolitej. Od poł. XVII w., kiedy sejmy żyd. zbierały się coraz rzadziej, część funkcji s. sejmowych przejęli s. generalni, mianowani początkowo przez króla, a w XVIII w. przez podskarbich (Podskarbi Wielki Koronny).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand