sykariusze

(hebr. sikarim, od łac. sicarius = skrytobójca, morderca [sica = ostry nóż, sztylet]) – „nożownicy”, „skrytobójcy”; polityczno-religijne tajemne ugrupowanie palestyńskie; radykalny odłam zelotów. Głównym celem ich działalności była fanatyczna walka z Rzymianami i sprzymierzonymi z nimi Żydami. S. głosili wyższość ideałów narodowych i politycznych nad religijnymi. W walce z wrogami używali krótkich sztyletów (sicarii), stąd Rzymianie nazywali ich s. Szczególnie aktywni byli w latach 50.-70. n.e., wraz z zelotami odgrywali główną rolę podczas wojny Żydów z Rzymianami (66-70 n.e.). Według Józefa Flawiusza, s. po raz pierwszy wyłonili się spośród zelotów, jako zorganizowane grupy terrorystów, za rządów prokuratora Antoniusza Feliksa (52-60 n.e.; por. prokuratorzy Judei); zamordowali – najprawdopodobniej na jego polecenie – arcykapłana Jonatana, związanego ze środowiskiem kapłańsko-saducejskim. W 70 n.e., pod przywództwem Szymona Bar Giory, bronili oblężonej Jerozolimy. Po upadku Świątyni Jerozolimskiej część s. uciekła do Egiptu, gdzie usiłowali – bez powodzenia – podżegać do buntu egipskich Żydów. Inne, ocalałe po klęsce Jerozolimy grupy s. schroniły się w Masadzie. Razem z zelotami – jak podaje Flawiusz – pod przewodnictwem Eleazara ben Jaira bronili twierdzy, aż do czasu popełnienia zbiorowego samobójstwa. Kres działalności s. nastąpił wraz z upadkiem powstania Bar Kochby (135 n.e.). W Misznie terminem s. określano rebeliantów w oblężonej Jerozolimie. (Zob. też Abba Sikra)

Autor hasła: Irena Bracławska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem