światło za zmarłych

Według tradycji żydowskiej, zarówno świeca jak i jej płomień są symbolem człowieka i jego duszy, bowiem w biblijnej Księdze Przysłów (20,27) powiedziano: „Lampą Pańską jest duch człowieka”. W domu umierającego zapalano więc świece; w chwili zgonu przesuwano je do wezgłowia, aby Boża Obecność przybywała na spotkanie odchodzącej duszy. Świece płonęły też w czasie całej Sziwy, gdy odmawiano poranne i wieczorne modlitwy. Na rocznicę śmierci zmarłego przygotowywano specjalne świece, które powinny były palić się przez 24 godziny. Przed odmawianiem Kol nidre(j), w przedsionku synagogi zapalano świece, by uczcić pamięć zmarłych rodziców, a także na cmentarzu, podczas odwiedzin grobów krewnych i cadyków. Po 1945 ustalił się zwyczaj zapalania sześciu świec, mających symbolizować 6 mln. Żydów, zamordowanych w Europie, w czasie II wojny światowej. Ustawia się je w miejscach masowych grobów i na pomnikach upamiętniających śmierć ofiar Holokaustu. Dzień dwudziestego siódmego nisan, będący rocznicą wybuchu powstania w getcie warszawskim, w Izraelu został ustanowiony Dniem Pamięci o Zagładzie (hebr. Jom ha-Szoa). W miastach, kibucach i na symbolicznych pomnikach zniszczonych gmin żydowskich płoną wówczas sześcioświecowe znicze.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand