studnia

(hebr. beer; jid. brunem) – w języku hebrajskim słowo to ma źródłosłów bar (be(j)t, alef, re(j)sz) – ten sam, co słowo „objaśnić”, „wytłumaczyć”, dzięki czemu s. stała się popularnym symbolem mądrości, a następnie – wypracowanym w XIII w. przez mistyków żydowskich – symbolem Tory, jako niewyczerpanego źródła wody żywej (Iz 12,3). S. w żydowskich znakach zodiaku oznaczała Wodnika. W opowieściach biblijnych była miejscem wielu ważnych wydarzeń, m.in. spotkań Rebeki i sługi Abrahama (poszukującego żony dla Izaaka, oraz wskazania jej znakiem bożym), Jakuba i Racheli, Mojżesza i Cypory. Po wygnaniu Hagar i Izmaela na pustynię (po tym jak Sara urodziła Abrahamowi Izaaka) zostali oni ocaleni dzięki cudownemu objawieniu im s. przez Boga. Według traktatu Pirke(j) Awot (5,6), s. była jedną z rzeczy stworzonych przez Pana o zmierzchu w przeddzień szabatu. Ta cudowna s. – według midraszu – miała zniknąć w okresie niewoli Izraelitów w Egipcie. Ze względu na zasługi Miriam, miała ona jednak towarzyszyć im w czasie wędrówki przez pustynię i zniknąć po śmierci prorokini (zw. była Studnią Miriam), która stała się symbolem cnót niewieścich – twórczości, duchowości, doświadczenia i mądrości. Kabaliści z Safed i niektórzy pobożni, wierzyli, że odnaleźli miejsce w którym istnieje owa s. Według ludowej legendy, S. Miriam napełnia wszystkie s. pod koniec szabatu wodą i nadaje jej cudowne właściwości lecznicze. Z tej legendy żydowskiej feministki wywodziły wprowadzony przez siebie zwyczaj śpiewania pieśni Miriam ha-Newij(j)a (hebr., Prorokini Miriam) podczas ceremonii hawdali.

Autorzy hasła:

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem