simcha

(hebr., radość, rozkosz) – podstawowy nakaz radowania się w życiu religijnym wyznawców judaizmu. W jego uzasadnieniu najczęściej przywoływane są biblijne zalecenia: „W to święto [tj. w Sukot] będziesz się radował ty, syn twój i córka, sługa twój i niewolnica, a także lewita, obcy, sierota i wdowa, którzy żyją w murach twoich” (Pwt 16,14); świąteczny hymn dziękczynny „Oto dzień, który Pan uczynił: radujmy się zeń i weselmy” (Ps 118,24) oraz Psalm 100, zw. – od swej treści i słów wersu drugiego – Służcie Panu z weselem. Według Talmudu, Szechina nie jest obecna w umyśle ponurego człowieka lecz towarzyszy temu, który spełnia przykazania (nakazy) z „radosnym sercem” (traktat Szabat 30b). Sześćset trzynaście nakazów i zakazów zawiera przykazanie radowania się podczas trzech świąt pielgrzymich. Z tego zaś wynika micwa, określana jako „radość w spełnianiu nakazu (przykazania)”, zwana w języku hebrajskim simcha szel micwa, która stanowi istotny element obchodzenia świąt (por. też: Oneg Szabat; Simchat be(j)t ha-Szoewa; Simchat Tora), jak również wszelkich istotnych wydarzeń o charakterze religijnym, w tym ślubu, obrzezania, bar micwy i bat micwy. Najpełniejsze rozwinięcie tej idei przyniósł ze sobą chasydyzm polski, którego twórca, Baal Szem Tow, twierdził, że „ten kto żyje w radości, wypełnia wolę Stwórcy”.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand