sij(j)um

(hebr., koniec, zakończenie) – uroczystość urządzana z kilku szczególnych okazji: 1. na zakończenie studiów nad traktatem talmudycznym przez jednego studiującego, lub całą grupę. S. odbywa się w obecności minjanu. Otwiera go odmówienie Hadranu i Kadyszu. Następnie pokrzepienie się trunkiem i świątecznym posiłkiem zwyczajowo łączone jest z odczytaniem kilku wersów kolejnego traktatu i z dysputą talmudyczną. Według traktatu Szabat (118b), amoraita Abbaje (ok. 280-338), przewodzący akademii talmudycznej w Pumbedicie, urządzał s. zawsze, gdy któryś ze studentów zakończył studiowanie jakiegoś traktatu. Uroczystość zw. Sijum ha-Gadol organizowano z okazji zakończenia studiów nad całym Talmudem; 2. na dzień przed świętem Pesach, kiedy to wszyscy pierworodni (pierworództwo) mają obowiązek świętowania pamiątki cudu uratowania ich od dziesiątej plagi egipskiej. Od tego obowiązku zwalnia celebrowanie seudat micwa. Zwyczajowo, s. jest także organizowany w synagogach dla jednego z członków wspólnoty, jako symboliczny akt oczyszczenia wszystkich pierworodnych (por. czystość rytualna); 3. na zakończenie pracy związanej ze sporządzaniem nowego zwoju Tory (uroczystość nosi wówczas nazwę Sijum ha-Sefer). Organizuje ją fundator zwoju, a kończy radosna procesja do synagogi.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem