seudat micwa

(hebr.; jid. sudes micwe = biesiada [spełnienia] przykazania) – posiłek o znaczeniu religijnym bądź związany z ceremonią lub świętem religijnym. Pierwotnie s.m. wiązała się z ceremonią Poświęcenia Nowiu Księżyca (por. Błogosławieństwo księżyca) oraz z trzema posiłkami w szabat; dwoma – w każdy dzień świąteczny; wieczornym posiłkiem w święto Purim oraz sederem w święto Pesach. Później wiązała się także z ucztowaniem z okazji innych uroczystości, takich jak np. obrzezanie, bar micwa, ślub itp. Podstawowym składnikiem pojęcia s.m. jest wypełnienie zalecenia Rabiego Szymona: „Jeśli trzech ludzi zasiada przy zastawionym stole i nie rozprawia na temat Tory, to jakby spożywali z ofiar bałwochwalczych (…). Jeśli jednak trzech ludzi zasiada przy zastawionym stole i rozprawia na temat Tory, to jakby spożywali ze stołu Pana” (Pirke(j) Awot 3,3). Tak więc tylko biesiada połączona z dysputą talmudyczną, najlepiej dotyczącą traktatu związanego z obchodzonym świętem bądź uroczystością, zasługuje na miano s.m. Uczestniczący w niej pierworodny (por. pierworództwo) jest zwolniony z obowiązku celebrowania sij(j)um w dniu poprzedzającym święto Pesach. W drugim, bardziej potocznym znaczeniu, s.m. to biesiady, w których uczestnictwo jest spełnieniem micwy, bowiem mają one na poły rel. charakter. Są nimi posiłki wydawane z okazji: 1. obrzezania; 2. wykupu pierworodnego; 3. zaręczyn (por. nis(s)uim; e(j)rusim; t(e)naim); 4. ślubu; 5. sijum; 6. sobotniej nocy poprzedzającej obrzezanie; 7. wizyty (odwiedzin) chachama. Tę podstawową listę uzupełniały niekiedy inne rodzaje uczt, zgodnie z miejscową tradycją lub z obowiązującymi lokalnie zaleceniami (regulacjami prawnymi; tak(k)anot). (Zob. też Szalom Zachor)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem