sefiry

(hebr. s(e)firot, od s(e)fira; jid. sfires) – dziesięć głównych elementów kabalistycznego Drzewa Życia. Według kabały, największym cudem jest fakt objawienia i dostępność Boga naszemu poznaniu. Cud ów dokonuje się dzięki pewnym aspektom (emanacjom) Boga, Jego stwórczym mocom, słowom czy też wypowiedzeniom, zwanym s., których – według tradycji – jest dziesięć (hebr. eser s(e)firot): 1. Keter; 2. Chochma 3. Bina; 4. Chesed; 5. Din [Gewura]; 6. Tiferet; 7. Necach; 8. Hod; 9. Jesod; 10. Malchut. Tworzą one strukturę wszystkiego, co poznawalne. Połączone ze sobą kanałami, układają się w organizm Drzewa Życia. Jego korzenie tkwią w E(j)n Sof – Nieskończonym; rozgałęziają się ku dołowi, tworząc trzy równoległe kolumny: prawą – męską, odpowiadającą kosmicznej zasadzie miłości – Chesed; lewą – żeńską, przyporządkowaną zasadzie surowego prawa – Din; środkową, uosabiającą element równowagi i mediacji, by skupić się w s. najniższej – Malchut, stanowiącej biegun Boga niepoznawalnego i reprezentującej obecność Bożą w świecie stworzonym. Mistyczny organizm Drzewa Życia prowadzi Boskie światło w dół, ku stworzeniu, zasilając je esencją bytu, zaś światło przetworzone we wnętrzu s. i odbite, dzięki obecności w nich elementów Din, wraca do Boga. Cokolwiek i gdziekolwiek się zdarzy, nawet w najniższym świecie, nie pozostaje bez wpływu na cały organizm. Nieskończona złożoność Drzewa Życia sięga także „w głąb”. Każda s. ma specjalną, „sefirotyczną” strukturę – składa się bowiem z dziesięciu s. „składowych” i tak w nieskończoność. Inne układy, w jakich bywają w kabale przedstawiane s., to m.in. koncentryczne kręgi, kształt menory, różne układy graficzne zapisu Świętego Imienia (por. Imiona Boga). (Zob. też: Sefer ha-Bahir; Sefer Jecira; szwirat ha-kelim; Uszpizin)

Autor hasła: Bogdan Kos

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem