sędzia żydowski

1. daj(j)an; 2. (łac. judex judaeorum) – w dawnej Rzeczpospolitej urzędnik powoływany przez wojewodę na mocy żydowskich przywilejów generalnych, początkowo do pojedynczych spraw (pierwsze wzmianki o s.ż. w Krakowie pochodzą z 1412-1418), później mianowany na stałe. Konstytucja sejmowa z 1633 przekazała jurysdykcję nad Żydami podwojewodzim, co w wielu województwach doprowadziło do połączenia urzędów s.ż. i podwojewodziego. W Krakowie urzędy te istniały równolegle i podlegały wojewodzie, w Wielkopolsce s.ż. podlegał podwojewodziemu. (Zob. też: aw be(j)t din; be(j)t din; sądy żydowskie świeckie)

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem