sanhedryn

(hebr. sanhedrin, od grec. synédrion = zebranie, rada) – wyższy sąd oraz najwyższa rada religijna, wywierająca decydujący wpływ na życie w Izraelu, zarówno w okresie Drugiej Świątyni, jak i w następnych stuleciach. Źródła rabinackie i inne podają wiele sprzecznych informacji, dotyczących początków oraz funkcjonowania tej instytucji. Talmud wywodzi jej genezę od siedemdziesięciu „Starszych”, którzy otrzymali natchnienie prorockie od Mojżesza (Lb 11,24). Według innych teorii, miała ona związek z Wielkim Zgromadzeniem. S. istniał już w okresie hellenistycznym (ok. końca IV w. p.n.e.), a być może nawet wcześniej, tj. przed perskim panowaniem. W okresie Drugiej Świątyni działały: Sanhedryn Mały (a właśc. Sanhedryny Małe) i Sanhedryn Wielki. Pod panowaniem rzymskim, s. odebrano prawo ferowania wyroków śmierci (orzekano je niezwykle rzadko; jeśli zdarzało się to częściej niż raz na 70 lat, wówczas s. nazywano „morderczym”). Po zburzeniu Świątyni (70 n.e.) Gamaliel II, piastujący funkcję nasiego, przeniósł funkcje s. do akademii w Jawne. Potem były one przenoszone dalej, do innych akademii, aż do pocz. V w., kiedy to władze rzymskie zakazały działania tzw. patriarchatu (urzędu nasiego). Podejmowane później próby odtworzenia s. nie powiodły się (m.in. ze względu na pragnienie restytucji smichy, w 1538 próbowano tego dokonać w środowisku w Safed).

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem