samoobrona styczniowa

akt zbrojnego oporu więźniów getta szczątkowego w Warszawie, podjęty w dn. 18-22 I 1943 jako odpowiedź na próbę kontynuowania przez Niemców akcji likwidacyjnej. Wkraczające oddziały niemieckie, litewskie i łotewskie przez dwa dni napotykały na opór zaskoczonych członków ŻOB, przyjmujący głównie postać obrony domów, ale i starć ulicznych. Ludność cywilna, nie dysponująca bronią, kontynuowała walki jeszcze przez dwa dni. Piątego dnia akcji, po zabiciu ok. 1 tys. osób i wywiezieniu 6 tys., Niemcy przerwali działania. S.s. była przede wszystkim sukcesem moralnym Żydów, wśród których wzrosły zarówno wola oporu, jak i wiara we własne siły, mające zamanifestować się podczas powstania w getcie warszawskim; także – sukcesem w sferze pragmatyki: Niemcom udało się wywieźć tylko część przewidzianego kontyngentu, zmuszeni byli odłożyć realizację swoich planów; wreszcie, intensywniejszego charakteru nabrał kontakt z pol. podziemiem, dotychczas nieufnie odnoszącym się do możliwości oporu w gettach. PS

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem