saboraici

(od aram. saworaim = objaśniający, rozstrząsający) – miano nadawane uczonym babilończykom, następcom amoraitów; wnieśli oni do Talmudu wiele ostatecznych poprawek. Dawniej ich działalność łączono z latami 500-550 n.e., jednak późniejsze badania wykazały oddziaływanie s. również w okresie gaonów, do ok. 690 n.e. Było to związane z wydłużeniem prac nad ostateczną redakcją TB przez co najmniej tuzin s., wymienianych w źródłach gaonicznych. Po znalezieniu się społeczności żydowskiej pod władzą perskich Sasanidów i wskutek nacisku fanatycznego zoroastryzmu, spadło na nią wiele rozmaitego rodzaju ograniczeń (zamknięcie akademii talmudycznych; ograniczenie autonomii itp.), częściowo trwających aż do okresu panowania arabskiego. Spowodowało to zmianę funkcji uczonych, którzy poświęcili się dopracowywaniu redakcyjnemu istniejącego już prawa. Odkryli bowiem wiele słabych punktów w materiale, nagromadzonym w babil. akademiach. Dążyli więc do ich poprawienia, początkowo dodając wersy bądź edytorskie noty, m.in. poprzez: dokonanie przeglądu wersów i eliminację sprzeczności; wyjaśnienie w oparciu o bieżącą praktykę zawiłości, wynikających z dyskusji halachicznych i nie rozwiązanych jasno kwestii. Następne generacje s. poszły dalej, wprowadzając do dyskusji talmudycznych dłuższe fragmenty, najczęściej na początku traktatów i rozdziałów, w tym kilka początkowych fragmentów Kid(d)uszin. (Zob. też: akademia w Jawne; tan(n)aici)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand