s(e)lichot

(l.mn. od hebr. s(e)licha = przebaczenie; w l.p. oznacza pij(j)ut zawierający błaganie o przebaczenie grzechów; jid. sliches) – specjalny porządek modłów odprawianych we wszystkie posty, a głównie w okresie poprzedzającym święto Rosz ha-Szana, aż do Jom Kipur, który został przekazany w Misznie. Pierwsza wzmianka o specjalnym porządku s. znajduje się w dziele o charakterze midraszu, pochodzącym sprzed IX w., zw. Tana de-we(j) Elijahu lub Seder Elijahu. Potwierdza go modlitewnik Amrama ben Szeszny z IX w. Z biegiem czasu do porządku s. dołączono jeszcze znaczną liczbę innych pij(j)utim. Ich autorami byli: Saadja ben Josef, Gerszom ben Jehuda, Salomon ben Jehuda ibn Gabirol, RASZI, Jehuda [ben Samuel] ha-Lewi, Sabataj ben Meir ha-Kohen oraz wielu anonimowych poetów. Poszczególne gminy żydowskie w różnych krajach ustanowiły swój własny porządek s. Początkowo odmawiano je po szóstym błogosławieństwie Szmone esre(j), ale zwyciężył palestyński zwyczaj wypowiadania ich dopiero po zakończeniu tej modlitwy; jedynie rytuał włoski zachował dawny obyczaj. Najpierw s. odmawiano tylko w dni postów zarówno ogólnie obowiązujących, jak i podejmowanych indywidualnie, później zwyczaj ten rozciągnięto na Jamim Noraim, zaczynając już na sześć dni przed Nowym Rokiem, a kończąc w Dniu Pojednania (z wyłączeniem dnia Nowego Roku); niektórzy odmawiają s. od niedzieli poprzedzającej Rosz ha-Szana. Żydzi sefardyjscy odmawiają s. przez czterdzieści dni, poczynając od Rosz Chodesz miesiąca elul. Zazwyczaj pierwszego dnia odmawia się je o północy, a później przed modłami porannymi (szacharit).

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand