s(e)gul(l)a

(hebr., rzecz drogocenna, skarb, zachwalany środek, przymiot, właściwość, l.mn. s(e)gul(l)ot; jid. sgułe albo zgułe, l.mn. sgułes lub zgułes) – formuła magiczna, służąca odczynianiu, uzdrowicielska itp., bądź ogólnie – zaklęcie, stosowane także przy innych zabiegach magicznych (np. przy sporządzaniu amuletów, wypędzaniu dybuka). Formuły takie wiązały się z tzw. białą magią, której stosowanie Talmud dopuszczał. Ich podstawą było użycie Imienia Bożego lub związanej z owym Imieniem kombinacji liter (por.: gematria; notarikon). Używanie s. rozpowszechniło się wraz z rozwojem mistycyzmu oraz wiary w demony w wiekach średnich, zwłaszcza w Niemczech w XII-XIII w. W Sefer Chasidim znajdujemy zalecenie leczenia chorych, opanowanych przez diabła, za pomocą dziewięciokrotnego powtórzenia zaklęcia, „jak się to czyni w Niemczech”. Dalsze upowszechnienie praktyki stosowania s. przyniósł rozwój kabały, a później także chasydyzmu (chasydyzm polski). Poświęcone jej było m.in. dzieło Zachariasza z Plungian (Plunge na Litwie) Sefer s(e)chira we-injane(j) s(e)gul(l)ot (Lwów 1860/1861). (Zob. też kabała teozoficzna)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem