rocznica śmierci

(hebr. jom ha-p(e)tira; jid. jorcajt). Zgodnie z tradycją żydowską, dzień ten obchodzony jest uroczyście, podobnie jak w innych kulturach dzień urodzin; w każdą r.ś. najbliższych krewnych starano się zachować post (hebr. taanit jachid = post indywidualny, wspominany już w talmudycznym traktacie Szwuot [20a]); wieczorem zapalano specjalną, „jorcajtową” świecę, która miała płonąć przez 24 godzony; odmawiano Kadysz; odwiedzano grób zmarłego; recytowano Psalmy przy grobach bogobojnych mężów i studiowano Torę (por. Tory studiowanie). W r.ś. rodziców dzieci palą świece za ich dusze, zaś wieczorem tego dnia nie wychodzą na ulicę. Zaś sama dusza w r.ś. swego ciała, tak jak i w miesiącu elul, stoi przy grobie, czekając na odwiedziny bliskich osób. Nie odwiedzenie jej wówczas narażałoby ją na wstyd i upokorzenie; przy tym jest wówczas „najskuteczniej zanosić do niej prośby”. Kiedy w synagodze obchodzono r.ś. słynnych rabinów, to w nabożeństwie pomijano odmawianie smutniejszych modlitw, gdyż – według tradycji – śmierć sprawiedliwego jest radosną chwilą duchowych zaślubin jego duszy z Bogiem. Chasydzi traktują r.ś. rodziców czy swego cadyka, jako dzień radosny, i w swych modlitwach proszą, aby ich dusze wspięły się tego dnia do kolejnego, wyższego kręgu niebiańskiego. (Zob. też: wycinanki żydowskie; żałoba)

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem