repatriacja Żydów polskich ze Związku Radzieckiego

repatriacja ludności żydowskiej ze Związku Radzieckiego do Polski po zakończeniu II wojny światowej, na podstawie porozumienia z 6 VII 1945, zawartego między Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej RP i rządem Związku Radzieckiego o prawie zmiany obywatelstwa radzieckiego i ewakuacji osób narodowości polskiej i żydowskiej, zamieszkałych w Związku Radzieckim (w 1944 zostały podpisane układy między PKWN a rządami: białoruskim – wrzesień 1944; ukraińskim – wrzesień 1944 i litewskim – listopad 1944); oraz rządem Socjalistycznej Republiki Radzieckiej; dotyczyło ono tylko ludności żydowskiej. Na terenie Związku Radzieckiego znajdowało się ok. 200 tys. Żydów polskich. Ich przedstawicielstwem był działający w Moskwie Komitet Organizacyjny Żydów Polskich w ZSRR. Zajmował się on przygotowaniem Żydów do repatriacji. Na terenie Polski przyjęciem repatriantów żydowskich miał się zajmować, powołany w czerwcu 1945, Wydział Repatriacji przy CKŻP. Jego przewodniczącym był Salomon Fiszgrund z Bundu. Według ustaleń między polskim rządem a przedstawicielami CKŻP, główna fala repatriantów żydowskich miała zostać skierowana na Dolny Śląsk (osadnictwo żydowskie na Dolnym Śląsku po II wojnie światowej). Mimo przygotowań, przyjmowanie ich napotykało na wiele trudności, przede wszystkim finansowych i organizacyjnych, zwłaszcza było to odczuwalne na terenie Dolnego Śląska. Główna ich fala wróciła do Polski w 1. połowie 1946 (ok. 130 tys. osób). Kolejna faza r.Ż.p. ze Z.R. przypadła na 1955-1957; powróciło wówczas ok. 18 tys. osób.

Autor hasła: Bożena Szaynok

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand