rektor

tytuł przyznawany w XVI w. przez polskich królów przewodniczącym jesziw (rosz jesziwa), zwanych niekiedy akademiami talmudycznymi, które wyróżniały się wysokim poziomem nauczania. W 1567 król Zygmunt II August, nadając ten tytuł każdorazowemu przewodniczącemu jesziwy lubelskiej, uwolnił go zarówno od podatków, jak i spod jurysdykcji miejscowego rabina. Najsłynniejsze takie uczelnie znajdowały się w tym okresie w Krakowie (M. Isserles), Grodnie (M. Jaffe) oraz w Lublinie (S. Luria).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem