rabin ziemski

mąż uczony w Prawie, sprawujący w dawnej Polsce władzę duchową nad gminami żydowskimi na obszarze ziemstwa żydowskiego, wybierany corocznie przez sejmik ziemski (por.: gminy żydowskie w Polsce; ziemstwa). R.z. wchodził w skład senioratu ziemskiego, sprawującego władzę między kadencjami sejmiku; miał uprawnienia do sprawowania sądów i rzucania klątw (cherem). Urząd r.z. wywodził się z urzędu rabina generalnego. Od początku XVI w. królowie mianowali rabinów generalnych dla Małopolski, Wielkopolski (wraz z Mazowszem) i Litwy; od połowy XVI w. wybierali ich sami Żydzi. Ostatnie mianowanie r.z. Wielkopolski i Mazowsza miało miejsce w 1732; był nim Jakub Mordechaj (zm. w 1736).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem