rabin (senior) generalny

rabin sprawujący władzę nad jedną z dzielnic dawnej Rzeczpospolitej (np. nad Małopolską, Wielkopolską, Litwą). Początkowo r.g. był przez władcę mianowany dożywotnio (w 1503 król Aleksander Jagiellończyk, jako pierwszego, powołał Jakuba Polaka na r.g. Małopolski). R.g. zwolniony był od płacenia podatków i bezpośrednio podlegał królowi, zatwierdzał rabinów poszczególnych gmin (gminy żydowskie w Polsce), rozsądzał spory między Żydami, karał wykroczenia o charakterze religijnym, czuwał nad poborem podatków. Szerokie uprawnienia r.g., włącznie z prawem rzucania klątwy (cherem), z czasem stały się źródłem różnych konfliktów, toteż król Zygmunt II August zrezygnował z mianowania r.g. w 1551. (Ostatnim mianowanym r.g. Małopolski był Mojżesz Isserles). Odtąd żydowskie sejmiki ziemskie lub powoływane przez nie kolegia elektorów wybierały rabinów, zwanych ziemskimi, posiadających znacznie mniejsze kompetencje (por. rabin ziemski).

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem