rabi

Rabi (hebr., mój nauczyciel, mój mistrz, l.mn. rabiim; od raw = mistrz, nauczyciel, uczony; jid. rebe, l.mn. raebeim) – 1. początkowo honorowy tytuł, wyrażający respekt dla uczonego, nauczyciela; później – od I do IV w. – tytuł nadawany członkom sanhedrynu; tan(n)aitom i palestyńskim amoraitom, którym formalnie, podczas uroczystości zwanej smichą, przyznawano status męża uczonego w Prawie (w Babilonii jego odpowiednikiem był tytuł raw). 2. w późniejszych stuleciach określenie to stosowano w odniesieniu do uczonych i autorytetów religijnych, posiadających formalną kwalifikację do nauczania, podejmowania decyzji religijno-prawnych i zajmowania się kwestiami interpretacji Prawa żydowskiego, podpisaną przez jeden lub kilka uznanych autorytetów (por. hat(t)arat horaa). Ta forma kwalifikacji była szczególnie popularna w żydowskich społecznościach aszkenazyjskich. Osoby posiadające ją zazwyczaj cieszyły się powszechnym szacunkiem i poważaniem, a działalności swej nie traktowały jako źródła dochodów. Jednak wraz z upływem czasu, szczególnie po wygnaniu Żydów z Hiszpanii (1492), ci przewodnicy duchowi żydowskich gmin z wolna stawali się reprezentantami społeczności, uznawanymi także przez władzę zwierzchnią, i – jako urzędnicy gminni – byli opłacani. Ujęcie w ramy organizacyjne życia społecznego i religijnego było przyczyną ustanowienia instytucji rabinatu (z rabinem na czele); 3. przydomek Jehudy ha-Nasiego; 4. tytuł w formie rebe, używany w stosunku do chas. przewodników duchowych (mistrzów, nauczycieli; cadyków; żonę r. zwano rebecin [rebecyn]). (Zob. też raban)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand