raban

(aram., nasz mistrz, uczony, od raw = mistrz, nauczyciel) – honorowy tytuł nadawany w starożytności patriarchom Izraela, przewodniczącemu-patriarsze sanhedrynu (nasi); jako pierwszy używał go Gamaliel I. Tytuł ten zwykle poprzedzał imię (np. Raban Gamaliel), stanowił odpowiednik hebrajskiego tytułu rabenu = nasz mistrz, nasz nauczyciel (jid. rabejnu), który najczęściej odnoszono do Mojżesza (jid. Mojsze Rabejnu; zob. też np. Gerszom ben Jehuda), ale też – od XI w. – do najwybitniejszych, znanych powszechnie w świecie uczonych. Od słowa r. pochodziło określenie rabanut (jid. rabones), oznaczające rabinat, stan rabinacki bądź też przewodnictwo, zwierzchność rabinacką, autorytet rabinacki, a także „pańskość”. Współcześnie określenie r. może także oznaczać zwycięzcę (mistrza) sportowego. (Zob. też: rabi; raw)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand