rab(b)anici

(hebr. rabanim) – określenie używane od ok. X w. n.e., odnoszące się do Żydów, uznających normatywny charakter Tory Ustnej, obowiązujący w niektórych wypadkach w tym samym stopniu, co Tora Pisana. Termin ten był wyrazem dumy samych r., pragnących odróżnić się od swych oponentów – karaimów. W późniejszych czasach pojęcie to było stosowane także w analogicznych kontekstach, np. dla odróżnienia misnagdów od chasydów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem