prokuratorzy Judei

urzędnicy mianowani spośród członków rzymskiego stanu ekwitów, administrujący rzymskimi prowincjami (Judeą, a od 44 n.e. całą Palestyną). Niezależni w obrębie własnych prowincji, podlegali władzy legata Syrii. Mieli do swej dyspozycji wojsko oraz decydowali zarówno o nominacjach, jak i usuwaniu z urzędu rzeczywistego przywódcy narodu żydowskiego, jakim wciąż był arcykapłan. Oficjalną rezydencją p.J. była Cezarea, a w czasie wielkich świąt żydowskich – Jerozolima. Rządy p.J. zaczęły się w 6 n.e. (po zdetronizowaniu Archelaosa i przyłączeniu jego terytorium do prowincji Syrii) i trwały – z przerwą w 41-44 n.e. (Arystobul I; Arystobul II) – aż do wybuchu wojny Żydów z Rzymianami w 66 n.e. P.J. czuwali nad sprawami politycznymi i reprezentowali interesy skarbu cesarskiego; kierowali poborem podatków od ludności, zamieszkującej podległe im terytoria; dysponowali własnym trybunałem (Żydzi posiadali jednak niezależne sądy miejscowe [ be(j)t din], wraz z sanhedrynem w Jerozolimie, zachowującym władzę prawodawczą w stosunku do ludności żydowskiej, jednak bez prawa wydawania wyroku śmierci, który musiał być zatwierdzany przez p.J.). Rządy p.J. początkowo cechowało poszanowanie religii żydowskiej, z czasem jednak konflikt narodowo-religijny doprowadził do otwartej wojny Żydów z Rzymianami. (Zob. też Bar Kochby powstanie [132-135 n.e.]).

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem