poświęcenie domu

(hebr. chanukat ha-bajit; jid. chanukes-habajes) – zwyczajowy obrządek prywatny bądź publiczny, związany z inauguracją nowego budynku, wspominany kilkakrotnie w Biblii (w tym w odniesieniu do domów pryw. – Pwt 20,5, bądź odbudowy murów Jerozolimy – Ne 3,1), przede wszystkim jednak jego geneza wiąże się z Przybytkiem oraz z Pierwszą i Drugą Świątynią Jerozolimską (z poświęceniem Pierwszej Świątyni związany jest Psalm 30). Starożytny obyczaj p.d. później prawdopodobnie został zarzucony. Miszna (B(e)rachot 9,3) zawiera tylko wzmiankę o konieczności wypowiadania przez budującego dom krótkiego błogosławieństwa. Natomiast w Talmudzie nie ma opisu innych, związanych z tym obrządków. Wśród Żydów aszkenazyjskich przyjmowały one formę prywatnej religijnej uroczystości, obchodzonej w dniu wprowadzenia się do nowego domu, podczas której jego właściciel mocował na odrzwiach i bramach wejściowych mezuzy; odmawiano modlitwy, w skład których przede wszystkim wchodziły wspomniany już Psalm 30 i specjalne błogosławieństwo. Z poświęceniem nowej synagogi bądź cmentarza także wiążą się stosowne modły.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem