porządek wojewodziński

akt prawny normujący pozycję gminy w danym mieście (gminy żydowskie w Polsce), na zasadzie ugody, zawieranej przez wspólnotę z wojewodą (sprawującym w dawnej Rzeczpospolitej władzę nad Żydami w imieniu króla). P.w. regulowały ustrój kahału i prawo wojewody do ingerencji w wewnętrzne sprawy gminy, określały zakres swobód gospodarczych ludności żydowskiej, ustanawiały ordynację wyborczą do władz gminnych, gwarantowały niezawisłość sądownictwa żydowskiego w sprawach między Żydami i określały zasady funkcjonowania sądownictwa wojewodzińskiego nad ludnością żydowską. Pierwszy p.w. nadał Żydom w 1527 krakowski wojewoda, Andrzej Tęczyński. Z biegiem czasu, większe gminy uzyskały kilka p.w., np. Kraków miał ich osiem, Lwów – dziewięć. (Zob. też sądy żydowskie świeckie)

Autor hasła: Paweł Fijałkowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem