podatek od Żydów zagranicznych

tzw. Geleitzoll (z niem., opłata glejtowa) – podatek skarbowy wprowadzony w czasach rządów pruskich; obowiązywał także w Księstwie Warszawskim i Królestwie Polskim (postanowienia Namiestnika Królestwa z 14 IX 1816 i 26 XI 1822), aż do 13 I 1851, kiedy to została zniesiona granica celna między Cesarstwem i Królestwem; pobierany był od wszystkich przyjezdnych Żydów, poza lekarzami, przybywającymi do kraju w celu udzielenia pomocy chorym. Za sześć tygodni pobytu mężczyźni (powyżej 14 roku życia) płacili 19 zł, kobiety 13 zł, dzieci 7 zł. Od każdych 6 zł pobierano dodatkową opłatę wyrównawczą (tzw. Übertrag) wysokości 22,5 gr. Zmniejszony podatek do 4 zł 12 gr za cztery tygodnie pobytu płacili wszyscy ci, którzy przybywali z produktami spożywczymi lub innymi niezbędnymi dla kraju artykułami. Przejeżdżających tranzytem obowiązywała opłata podstawowej wysokości. Postanowieniem Rady Administracyjnej z 9 IV 1850 od opłaty tej zostali zwolnieni przybywający z Cesarstwa do Królestwa Żydzi dymisjonowani ze służby wojskowej. Podatek ten nie sprzyjał rozwojowi handlu oraz utrudniał kontakty grup ludności żydowskiej, podzielonej między trzech zaborców. P. od Ż.z. został też wprowadzony przez władze austriackie w Krakowie w marcu 1847; zwolnieni od niego byli jedynie lekarze, chirurdzy i akuszerki.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem