pierworództwo

(hebr. bechor = pierworodny) – szczególny status pierwszego syna danego ojca, z wykluczeniem pogrobowców i tych, którzy przyszli na świat, dzięki cesarskiemu cięciu. Uświęcony status p. wynika m.in. z wybawienia pierworodnych dzieci Izraelitów od ostatniej plagi egipskiej oraz z wykupu pierworodnych (pierworodnych wykup). Dzięki niemu, pierworodny ma prawo do dwóch części spadku po ojcu i nie może zostać go pozbawiony zapisem testamentowym; obejmuje też po rodzicielu władzę królewską i stanowiska (urzędy) dziedziczne, o ile okazuje się być sposobnym do ich sprawowania. P. pociąga też za sobą obowiązek przejęcia proporcjonalnie dwóch części zobowiązań zmarłego ojca (np. długów). Obowiązkiem pierworodnego jest zachowanie postu w przeddzień święta Pesach (Pierworodnych Post), co ma upamiętniać wspomniane wybawienie pierworodnych od dziesiątej plagi. Według niektórych autorytetów halachicznych, ojciec, który nie zabezpiecza praw syna, wynikających z p., łamie nakaz religijny, natomiast syn może dobrowolnie zrzec się tego statusu. Zagadnienia związane z tym statusem zostały omówione w Misznie, w traktacie Bechorot. (Zob. też Bikurim)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem