pierworodnych wykup

(hebr. pidjon ha-ben) – obrządek symbolicznego „wykupienia” pierworodnego syna od służby kapłańskiej. Początkowo do służby Bogu mieli być powoływani wszyscy pierworodni, co wiązało się z oszczędzeniem ich w czasie zesłania ostatniej z dziesięciu plag egipskich. Później mieli ich zastąpić potomkowie plemienia Lewiego; toteż kapłanilewici są zwolnieni z p.w. Za pierworodnego w tym wypadku uważa się syna, który zostanie urodzony jako pierwsze dziecko kobiety (nie jest nim, jeśli uprzednio przyjdzie na świat dziewczynka, nastąpi poronienie bądź martwe urodzenie, oraz gdy poród nastąpi w rezultacie cesarskiego cięcia). Obrządek „wykupu” (za pięć szekli lub za ich ekwiwalent; obecnie najczęściej pięć srebrnych monet), składanego przez ojca na ręce kapłana, następuje w trzydziestym pierwszym dniu po narodzeniu dziecka, o ile tego dnia nie przypada szabat lub inne święto; wówczas przenosi się go na następny dzień (ale można obrządku tego dokonać także w dniach półświątecznych w PesachSukot). W późniejszych wiekach dość powszechnym zwyczajem stało się wydawanie z tej okazji przyjęcia. W czasach, gdy jeszcze składano ofiary, także pierworodne potomstwo „czystych [pod względem rytualnym] zwierząt” (tj. takich, które mogły zostać złożone w ofierze; por. czystość rytualna) było poświęcane na ofiarę. Po zburzeniu Świątyni Jerozolimskiej wypuszczano je na pastwisko i nie wolno było z nich czerpać żadnych korzyści. Jedynie w wypadku, gdy defekt fizyczny dyskwalifikował je jako potencjalną ofiarę, wolno je było zabić, a mięso spożyć. (Zob. też: Bikurim; pierworództwo; posty)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem