pejsy

(hebr. peot, peot ha-rosz; jid. pejes) – długie, nie strzyżone pasma włosów, pozostawione najczęściej na skroniach oraz po bokach brody. Zgodnie z nakazem biblijnym (Kpł 19,27), Żydom nie wolno ich obcinać. Majmonides zaleca zachowanie co najmniej 40 włosów jako p., co miało służyć odróżnieniu wyznawców religii mojżeszowej od gojów. Większość religijnych Żydów pozostawia dłuższe włosy za uszami, jedynie gorliwi zwolennicy chasydyzmu (także kabaliści) zapuszczają długie, nigdy nie obcinane p. na skroniach, przed uszami. Często ich długość zależy od zwyczaju, panującego w danej gminie (por. minhag). Chłopcom, zazwyczaj po ukończeniu trzeciego roku życia (najczęściej w dniu Lag ba-Omer), urządzano uroczyste postrzyżyny, zostawiając jedynie p. I. Luria w swych kabalistycznych pismach podkreślał symboliczne znaczenie p., ze względu na wartość liczbową słowa pea (suma wartości liczbowych tworzących je liter hebrajskich pe [=80], alef [=1], he [=5] równa jest 86, tak jak i wartość liczbowa słowa Elohim – alef [=1], lamed [=30], he [=5], jod [=10], mem [= 40]). (Por. hebrajski alfabet).

Autor hasła: Iwona Kamila Brzewska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem