pea

Pea (hebr., skraj, brzeg; l.mn. peot; jid. peje, l.mn. pejes) – 1. określenie tradycyjnie używane w odniesieniu do niezżętego zboża, które pozostawiano na skraju pola, przeznaczając je dla biednych, albo niezerwanych owoców, pozostawionych na drzewach (krzewach); czyniono tak na pamiątkę niewoli egipskiej, zgodnie z biblijnym nakazem „Kiedy żąć będziecie zboże ziemi waszej, nie będziesz żął aż do samego skraju pola i nie będziesz zbierał kłosów pozostałych na polu. Nie będziesz ogołacał winnicy i nie będziesz zbierał tego, co spadło na ziemię w winnicy. Zostawisz to dla ubogiego i dla przybysza” (Kpł 19,9-10; 23,22; Pwt 24,19-22). Nakaz ten obowiązywał jedynie w Erec Israel, ale przestrzegali go także Żydzi w Babilonii. Mężowie uczeni w Prawie wskazywali, że jako p. powinno się pozostawiać co najmniej sześćdziesiątą część zbiorów. 2. nazwa drugiego traktatu pierwszego porządku Miszny (Zeraim), liczącego 8 rozdziałów. Szczegółowo omówiono w nim zasady biblijnego zobowiązania Izraelitów do pozostawiania na polu, w sadzie lub ogrodzie resztek nie zebranych plonów (por. pea 1.), które miały służyć ubogim. Podano w nim specyfikację p., ich ilość i miejsca, w których należy je pozostawiać; rozpatrzono wypadki, kiedy owo pozostawienie może nasuwać pewne wątpliwości (np. na bardzo małej działce albo kiedy stanowi ona własność kilku osób). Uzupełnienia i komentarze do tego traktatu znajdują się w TJ i w Tosefcie. (Zob. też pejsy)

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem