paw

(hebr. taw(w)as, od grec. słowa taos, tuki; jid. pawe) – uniwersalny symbol nieśmiertelności; rajski ptak. Tak też przeważnie należy interpretować jego obecność w żydowskiej sztuce kultowej, w której pojawia się już bardzo wcześnie. Znane są jego wizerunki z mozaik najstarszych synagog, np. w Hammam Lif (III w.), gdzie p. flankują źródło wody żywej. P. najczęściej ozdabiały świeczniki chanukowe (święto Chanuki obchodzone jest na pamiątkę zwycięstwa, jakie Machabeusze odnieśli nad Seleucydami, i rekonsekracji Świątyni Jerozolimskiej; podobnie jak p., zmieniając swoje upierzenie, na wiosnę odradza się w nowej, pięknej szacie, tak Żydzi – dzięki wygranej wojnie – powstali do nowego, wolnego życia). Wyobrażenia p. nierzadko można też spotkać na macewach i w polichromiach synagog. W BH ptak ten pojawia się tylko raz (1 Krl 10,22). (Por. ptaki)

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem