opaski żydowskie

znak rozróżniający, który Niemcy narzucili Żydom w III Rzeszy i w krajach okupowanych. Od VII wieku do czasów nowożytnych znaki rozróżniające dla Żydów były stosowane w postaci koloru i kroju ubrań, w celu łatwiejszej identyfikacji i poniżenia; w imperium III Rzeszy dodatkowym celem było zapobieżenie ewentualnym kontaktom seksualnym pomiędzy Żydami a ludnością chrześcijańską, i – generalnie – wykopanie przepaści pomiędzy Żydami a resztą populacji. Od 1 XII 1939, na mocy rozporządzenia Hansa Franka, do noszenia o.ż. na prawym ramieniu zobowiązani zostali wszyscy Żydzi w Generalnej Guberni, liczący powyżej dwunastu lat. Nakaz ten obowiązywał nawet po zamknięciu gett (por. getta w okresie Holokaustu). O.ż. miały różne kolory i rozmiary; zawsze figurowała na nich Gwiazda Dawida; w getcie warszawskim obowiązywało 19 o.ż. różnych rodzajów. Sens stosowania dodatkowych opasek polegał na stworzeniu u noszących je złudzenia lepszej pozycji („wyróżnienia”) i większego bezpieczeństwa. Wprowadzenie o.ż. początkowo miało negatywne znaczenie psychologiczne, które malało, w miarę wzrostu niemieckich represji.

Autor hasła: Paweł Szapiro

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem