omeru liczenie

(hebrajski, sfirat ha-omer; jidysz, sfire cejłn); omer – zgodne z nakazem biblijnym (Kpł 23,15-16) publiczne odliczanie przez kantora w synagodze kolejnych 49 dni, począwszy od wieczoru, szesnastego dnia nisan, to jest od drugiego dnia święta Pesach, w którym w Świątyni Jerozolimskiej składano ofiary (por. omer) z pierwszego snopa jęczmienia, ściętego podczas żniw (por. Bikurim), aż do święta Szawuot, kiedy to składano ofiarę z pszenicy. Dopiero po jej złożeniu można było spożywać nowe ziarno zbóż. Po zburzeniu Świątyni (70 n.e.) nie składano już ofiar, ale nadal ściśle przestrzegano odliczania owych siedmiu tygodni. Od czasów średniowiecza okres ten uznawano za półżałobny (por. żałoba); zabronione były wówczas uroczystości ślubne (ślub) i obcinanie włosów. Wyjątek stanowił trzydziesty trzeci dzień, zw. Lag ba-Omer. Do o.l. służyły specjalne, ręcznie pisane, a potem drukowane „kalendarzyki omerowe” (hebrajski, luach le-sfirat omer); wykonywano też „kalendarzyki” w postaci wycinanek; niekiedy używano odpowiednio w tym celu przygotowanych (często artystycznie oprawionych) pasków pergaminu, które w specjalnej konstrukcji przesuwano dzień po dniu. (Zob. też: mat(t)an Tora; wycinanki żydowskie)

Autor hasła: Magdalena Bendowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem