ołtarz

(hebrajski, mizbeach) – miejsce dokonywania rytuału ofiary. W tradycji żydowskiej o. wiązał się z kultem, sprawowanym w Świątyni Jerozolimskiej, gdzie składano ofiary ze zwierząt i płodów rolnych. Po zburzeniu Świątyni (70 n.e.) ofiarę zastąpiła modlitwa oraz akty miłosierdzia i dobroci (por. micwa). Rolę o., do pewnego stopnia, w tradycyjnym domu żydowskim przejął stół, gdzie błogosławi się posiłki (por.: modlitwa przed posiłkiem; modlitwa po posiłku) i ugaszcza ubogich. (Zob. też aron (ha-)kodesz)

Autor hasła: Eleonora Bergman

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem