ohel

(hebrajski, namiot; jidysz, ojel) – drewniany lub murowany budynek wzniesiony nad grobem zasłużonego rabina lub cadyka i jego męskich potomków. Pierwotnie był to tylko daszek, wsparty na czterech słupach, ustawiony nad nagrobkiem. Groby znajdujące się wewnątrz o. otaczano kratami lub niskim murem. Ich hebrajskie epitafia umieszczano na macewach lub na tablicach, wmurowanych w wewnętrzne ściany budowli (zob. inskrypcje na nagrobkach żydowskich). O. sławnych cadyków (np. w Aleksandrowie, Bobowej, Chrzanowie, Górze Kalwarii, Kocku, Lelowie, Leżajsku, Lublinie, Nowym Sączu, Sieniawie, Warszawie) były, a niektóre, zachowane do dnia dzisiejszego, są nadal odwiedzane przez ich chasydzkich zwolenników ze Stanów Zjednoczonych i Izraela (zwłaszcza w rocznicę śmierci zmarłego), którzy modlą się tam (czasem w o. znajdują się modlitewniki), zapalają świece i składają karteczki (kwitłech), z prośbami o wstawiennictwo u Boga, przede wszystkim w sprawach rodzinnych.

Autor hasła: Jan Jagielski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem