nun

(hebr. i jid.) – czternasta litera alfabetu hebrajskiego; jej wartość liczbowa równa jest 50. Jest spółgłoską zwartą, nosową, którą czyta się jak polskie „n”. W najstarszych inskrypcjach wyobrażała węża. Litera ta ma dwie formy graficzne – podstawową, pisaną na początku i w środku wyrazu, oraz końcową, występującą na końcu wyrazu.

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem