numerus nullus

(łac., liczba zerowa) – ustawowa norma prawna lub nieformalna lecz stosowana w praktyce, polegająca na niedopuszczaniu grupy ludzi do danego zawodu lub typu wykształcenia. Tego rodzaju zakazy w stosunku do Żydów miały długą historię i decydujący wpływ na ich strukturę społeczną i zawodową. Od 404 n.e. pozbawiono ich prawa wstępowania do armii rzymskiej i piastowania godności na dworze cesarskim; potem – funkcji w administracji; a wreszcie – prawa wykonywania zawodu adwokata (425 n.e.). Zakaz posiadania niewolników chrześcijańskich (417 n.e.) pośrednio wykluczył Żydów z zawodu rolnika. Ograniczenia niedopuszczające Żydów do wykonywania wielu zawodów lub typów wykształcenia utrzymywano aż do czasu ich emancypacji i uzyskania przez nich równouprawnienia. Postulaty wprowadzenia n.n. pojawiały się także w Polsce po odzyskaniu niepodległości. Jesienią 1923, napaść ze strony endeków na grupę studentów żydowskich w akademii rolniczej w Dublanach uniemożliwiła im podjęcie nauki. Natomiast w 1938 studenci USB przyjęli rezolucję, domagającą się wprowadzenia na uczelni n.n. dla Żydów.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem