nedawa

(hebrajski, ofiarowanie czynione z wolnej woli, l.mn. nedawot; jidysz, nedowe, l.mn. nedowes) – ofiara składana dobrowolnie bądź jako akt, wynikający z indywidualnej inicjatywy albo związany z jakąś okazją. W starożytności mogła to być ofiara całopalna, najczęściej składana w dzień świąteczny. Zwyczajowo, w synagogach n. bywała składana przy wywołaniu ofiarodawcy do czytania Tory oraz dla uczczenia rodzinnych uroczystości (narodzin, ślubu, wszelkich rocznic, a zwł. zgonu bliskich; por. rocznica śmierci). Często aktowi temu starano się nadać głębszy sens symboliczny, na przykład poprzez możliwe odniesienia, składanej wówczas sumy, wynikające ze stosowania gematrii, szczególnie często do liczby 18 lub jej wielokrotności, równoważnej słowu chaj ( che(j)t = 8 + jod = 10; hebrajski, żywy), stanowiącej zarazem numeryczny symbol szczęścia.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem