nechusztan

(hebr., od nachasz = wąż i nechoszet = miedź) – termin użyty w 2 Księdze Królewskiej (18,4), oznaczający miedzianego węża, którego – według słów Księgi Liczb (21,6-9) – miał sporządzić Mojżesz, na polecenie Stwórcy, w czasie plagi węży, która spadła na szemrzących przeciw niemu Izraelitów. Ten, kto spojrzał na owego węża, nie umierał po jego ukąszeniu. Później wąż ten miał być przechowywany w Świątyni Jerozolimskiej, do czasu aż zniszczył go król Ezechiasz, albowiem składano mu ofiary (2 Krl 18,4). Według interpretacji talmudycznej, choć rabini uznawali, że n. leczy ukąszonych przez węże oraz zranionych przez inne zwierzęta, to jednak zaakceptowali działanie króla, gdyż n. stał się obiektem idolatrii (bałwochwalstwo). (Zob. też: Awoda Zara; pikuach nefesz)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem