Namiot Spotkania

(Zgromadzenia) (hebrajski, Ohel Moed); Przybytek (hebrajski, Miszkan = Mieszkanie; obie nazwy, to jest Miszkan i Ohel Moed, używane są w Biblii Hebrajskiej zamiennie) – pierwsze przenośne sanktuarium Boga Izraelitów ( JHWH), skonstruowane przez Mojżesza po objawieniu na górze Synaj, według Bożych instrukcji (Wj 26,1-37; bezpośrednim wykonawcą był Becalel), a zgodnie z przekazem hag(g)ady – według wzorca, jaki Mojżesz ujrzał w niebie. N.S. został zbudowany dzięki darom, złożonym przez Izraelitów (Wj 25,1-8). Wykonany był z dziesięciu najpiękniejszych, najwyższej jakości brytów tkanin (zdobionych motywem cherubinów), o jednakowych wymiarach (każdy długości 28 łokci i szerokości 4 łokci), związanych (zszytych?) po pięć. Na krawędziach obu części przyszyte było po 50 wstążek i złotych kółek, ktore służyły do wiązania tkanin w całość. Od góry N.S. chroniło nakrycie, wykonane z koziej wełny (skór), powstałe z połączenia mniejszych jedenastu elementów (o jednakowych wymiarach) oraz nakrycie z barwionych na czerwono skór baranich; na wierzch narzucano nakrycie ze skór delfinów? (według tłumaczenia Biblii Tysiąclecia; hebrajskie, słowo tachasz ma niejasną etymologię, może oznaczać „delfina”, podobnie jak arabskie, tuhas, duhs, dahs, ale też „skóry owcze” – jeśli pochodzi od akad. tahszu). Jako konstrukcji nośnej N.S., użyto desek z drzewa akacjowego (każda miała wysokość 10 łokci, szerokość 1,5 łokcia), pokrytych złotem; 40 z nich było osadzone w srebrnych podstawach; łączyły je srebrne czopy. Wewnątrz N.S. stały cztery, pokryte złotem słupy z drewna akacjowego, na których na złotych kółkach rozwieszona była bogato zdobiona zasłona (parochet; zob. też pargod), chroniąca Arkę Przymierza. Przed zasłoną – od strony północnej – stał stół chlebów pokładnych, a naprzeciwko niego – po stronie południowej – świecznik (menora). Wejście do N.S. przysłaniała wielobarwna, bogato haftowana zasłona, rozwieszona na pięciu pokrytych złotem słupach z drewna akacjowego, które były osadzone w podstawach z brązu. N.S. rozstawiany był w centrum obozowiska Izraelitów; wokół niego rozbijali swe namioty lewici, transportujący go podczas wędrówki. Całość sanktuarium zajmowała ogrodzony, prostokątny plac o wymiarach 100 x 50 kubitów (1 kubit = około 18 cali), z wejściem przysłoniętym zasłoną – na 20 kubitów w krótszym boku. Być może, opis biblijny związany jest z rzutowaniem w koczowniczą przeszłość założeń i planu późniejszej Świątyni Jerozolimskiej, a pierwotne sanktuarium miało znacznie prostszy kształt.

Autor hasła: Zofia Borzymińska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand