nakdanim

(hebrajski, dosłownie: znakatorzy, punktatorzy, od hebrajskiego: nekuda = kropka) – uczeni, którzy dokonali wokalizacji tekstu Biblii Hebrajskiej, zapisywanego wcześniej tylko za pomocą spółgłosek. Nazywano ich także lub masoretami (od hebrajskiego, masora = przekaz, tradycja; por. masora i masoreci). Istniały dwie główne szkoły masoreckie – w Babilonii i w Palestynie. W ustaleniu obowiązującego do dzisiaj systemu samogłoskowego szczególnie zasłużyli się uczeni z rodu Ben Aszera, działający w Tyberiadzie od końca VIII do początku X wieku, a wśród nich Mosze ben Aszer (2. połowa IX wieku) i jego syn, Aaron ben Mosze Aszer (1. połowa X wieku). (Por. też: hebrajski alfabet; hebrajski język; tagin)

Autor hasła: Małgorzata Barcikowska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem