naczółek

(jidysz, szterntichł, szternbindł); sztirnbinda; binda – rodzaj przepaski, nakładanej przez polskie Żydówki na przód głowy; miała ona kształt diademu-korony lub dwóch półkolistych opasek, wiązanych z tyłu głowy. Do wyrobu n. najczęściej używano korali i pereł, ułożonych we wzór ażurowo lub na podkładzie z tkaniny. N., będące swoistą ozdobą nakrycia głowy, nosiły kobiety zamężne; nakładano je przeważnie na wykonane z gładkiego materiału czepce. Czasami, dodatkowo, na czubku głowy przewiązywano jeszcze sztywno sterczącą chustę lub zakładano, drugi, ozdobny czepiec. Zwyczaj noszenia n. wywodzi się prawdopodobnie z okresu renesansu (o n. wspominają już przepisy kahału krakowskiego z 1595), kiedy to stanowiły one element kobiecego stroju; i utrzymał się on aż po XX wiek.

Autor hasła: Magdalena Sieramska

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem