mukce

(hebrajski, pozostawione na uboczu, wyłączone) – obiekty, których dotykanie i poruszanie jest zakazane w szabaty i święta, bowiem prowadziłoby to do desakralizacji tych dni. Podstawą praw związanych z m. jest Talmud Babiloński (Szabat 124a), gdzie wyliczono dwanaście ich kategorii. Prawa te były rozwijane m.in. przez Majmonidesa i J. ben E. Karo (w Szulchan Aruch) oraz w późniejszych kodyfikacjach, stając się przedmiotem drobiazgowych rozważań. Do kategorii m. należą przede wszystkim: 1. wszelkie materiały (tworzywa, substancje), nie służące obchodzeniu święta (np. drewno, kamień itp.); 2. narzędzia, pieniądze itp., których użycie jest zakazane w szabat i święta; 3. obiekty „nieistniejące” przed szabatem, jak na przykład świeżo złowiona ryba lub zerwany owoc, nawet jeśli czynność związaną z pozyskaniem ich wykonał nie-Żyd; 4. przedmioty niebędące same przez się m., ale mogące posłużyć do stworzenia sytuacji, naruszającej szabat bądź święto, jak na przykład dotykanie kandelabru, który bezwiednie można wprawić w ruch. Pewne przedmioty zaliczane do kategorii m. w okresie jednego święta, podczas innych świątecznych dni mogą być z niej wyłączone, gdy związane z nimi czynności nie są zakazane.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand