modlitewnik

(hebr. sid(d)ur; machzor). W mistycznej tradycji modlitwa (hebr., t(e)fil(l)a) była pojmowana jako środek wzniesienia się duchem ku niebiosom. Ponieważ zaś każde z Dwunastu Plemion Izraelskich miało do nich wejść inną bramą, w związku z tym musiało tam wieść dwanaście dróg, a więc każde plemię musiało mieć swój własny m.; przekonanie to legło u podstaw pojawienia się wielu, różniących się między sobą m. W nawiązaniu do tejże koncepcji, miedzy innymi zarówno Sefer ha-Zohar, jak i Orach Chajim (część Szulchan Aruch), zawierają stwierdzenie, że odpowiednią liczbą okien dla synagogi jest dwanaście, co podkreślił Abraham Abele ben Chaim ha-Lewi Gombiner w swoim dziele Magen Awraham. Uważano, że luriański m. prowadzi do trzynastej bramy, przez którą mogą przejść wszystkie plemiona (por. Luria Icchak). Poglądy te miedzy innymi zostały zamanifestowane w nauczaniu Dow Bera z Międzyrzecza. Ostatecznie m. chasydzki powstał z: a) polskiej wersji m. aszkenazyjskiego z początków chasydyzmu; b) m. luriańskiego; c) m. sefardyjskiego, używanego w Palestynie w okresie przed powstaniem m. luriańskiego, który Luria zaadaptował do idei kaw(w)anot. (Zob. też: całowanie przedmiotów kultowych; Emden Jaakow; Geiger Abraham)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem