misnagdzi

(hebrajski, mitnag(ge)dim = przeciwnicy; jidysz misnagdim) – termin początkowo odnoszony do wrogów chasydyzmu; później stał się pozytywnym określeniem pewnego sposobu myślenia i stylu życia, którego najbardziej znanym i wybitnym reprezentantem był Elijahu ben Szlomo Zalman, zw. Wielkim Gaonem Wileńskim. To jego wpływom należy przypisać fakt, że formacja ta szczególnie silna była w żydostwie litewskim. Z czasem, do m. zaczęto zaliczać litewskich chasydów, zwłaszcza karlińskich i ze szkoły CHABAD. Wzajemna wrogość chasydów i m. zaczęła słabnąć w 2. połowie XIX wieku, po pojawieniu się wspólnego wroga, tj. haskali. Współcześnie dzieli ich przede wszystkim obrzędowość; chasydzi zazwyczaj używają modlitewnika I. Lurii i stosują się do sefardyjskiego minhagu, podczas gdy m. pozostali przy polskiej formie aszkenazyjskiej minhagu. Poza tym, m. większy nacisk kładą na studia talmudyczne, zaś chasydzi podkreślają raczej emocjonalną stronę religijności i wiarę, w literaturze religijnej preferują pisma kabalistyczne, a zwłaszcza Sefer ha-Zohar. Współcześnie największe grupy m., głównie pochodzenia litewskiego, żyją w Izraelu, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i w Republice Południowej Afryki.

Autor hasła: Jan Doktór

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem