minjan sz(e)tarot

(hebrajski, era dokumentów), zwany też – od hellenistycznej syryjskiej dynastii – erą Seleucydów – pierwszy sposób datacji w chronologii żydowskiej, wprowadzony w okresie Drugiej Świątyni, liczony od poczatku panowania dynastii Seleucydów, czyli od 312 p.n.e. Biblia nie ma ujednoliconego systemu chronologicznego i jej twórcy – jako odniesieniem dla datacji – posługiwali się ważnymi wydarzeniami (np. wyjście z Egiptu; początek panowania króla itp.). Inne traktowanie tego zagadnienia zostało zapoczątkowane wprowadzeniem m.sz. Dzieła tego dokonano w czasie panowania Seleucydów w Judei, prawdopodobnie ze względu na potrzeby, związane z legalizacją dokumentów. Chronologią tą posługiwali się Żydzi do połowy VII w. Wśród Żydów wschodnich przetrwała ona do XVI wieku; jeszcze współcześnie jest używana przez Żydów w Jemenie. Została wyparta przez system, użyty po raz pierwszy w dziele Seder Olam przez Josego ben Chalaftę w II wieku; upowszechnił się on dopiero w X wieku. (Por.: dat żydowskich obliczanie; hebrajski alfabet)

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand