midrasze halachiczne

(hebr., midrasze(j) halacha; Sifre(j)) – midrasze prezentujące treści, związane z kwestiami prawa religijnego, zawartymi w tekście biblijnym. Majmonides uważał, że w ogóle midrasze są „produktem” halachy; jednak Nachmanides reprezentował przeciwny pogląd, że to halacha wynika z midraszu. W ścisłym rozumieniu termin m.h. odnosi się do grupy tanaickich (tan(n)aici) prezentacji i objaśnień czterech ksiąg Pięcioksięgu, rozdział po rozdziale, wiersz po wierszu, czasem nawet pewnych pojedynczych, używanych w nich terminów. W istocie m.h. nie są poświęcone wyłącznie treściom halachicznym i w niektórych partiach tekstów nawet przeważają wątki hagadyczne. Z tego też względu m.h. nie obejmują Księgi Rodzaju, w której nie występują wątki związane z Prawem. W rzeczywistości m.h. stanowią zbiór barajt (hebr., berajtot). W toku badań nad ich tekstami wyróżniono dwa typy m.h.: a) szkoły rabiego Iszmaela (Iszmael ben Elisza), do których zaliczono: Mechilta de-Rabi Iszmael do Księgi Wyjścia, fragmenty poświęcone Księdze Kapłańskiej, Sifre(j) do Księgi Liczb, Mechilta do Księgi Powtórzonego Prawa (zwana Midrasz tan(n)aim; por. Mechilta); b) szkoły Rabiego Akiwy, do których zaliczono: Mechilta de-Rabi Symeon ben Jochaj do Księgi Wyjścia (Szymon ben Jochaj); Sifra do Księgi Kapłańskiej; Sifre(j)_zuta do Księgi Liczb; Sifre(j) do Księgi Powtórzonego Prawa. W pierwszym z nich zastosowano interpretację hermeneutyczną, w drugiej zaś przeważa sposób objaśniania tekstu biblijnego, charakterystyczny dla szkoły Rabiego Akiwy. Niektórzy uczeni uważają ów podział za umowny.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand