meturgeman; turgeman

(aramejski, tłumacz; l.mn. meturgemanim, turgemanim) – w starożytnych synagogach człowiek stojący obok czytającego Torę (Tory czytanie) i dokonujący jej przekładu na język aramejski, będący podówczas w powszechnym użyciu; później – recytujący targum, wers po wersie (przy czytaniach z Ksiąg Prorockichpo trzy wersy). Reguły dotyczące funkcjonowania m. zostały zawarte w Talmudzie i przekazywane były przez literaturę rabiniczną. M. miał stać wyprostowany za czytającym i głośno recytować (nie czytać), jednak nie głośniej, niż czytający. Rolę m. mieli przede wszystkim spełniać ślepcy i ludzie niższego stanu. Wszystko to miało uzewnętrzniać i symbolizować wyższość tekstu hebrajsiego nad aramejskim. Termin m. odnosił się też do asystentów rabinów w akademiach talmudycznych. Służyli oni jako mówcy pomocniczy w czasie publicznych wystąpień. Nauczyciel cicho wygłaszał swój wykład bądź kazanie, zaś m. przekazywał słuchaczom pełnym głosem jego treść. W tym wypadku powtarzanie, dokonywane było w tym samym języku i – poza kilkoma wyjątkami – nie można było czynić żadnych poprawek w lekcji przekazywanej przez autora.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

Serwis wykorzystuje pliki cookie do celów statystycznych. Jeśli się na to nie zgadzasz, wyłącz obsługę plików cookie w swojej przeglądarce internetowej. Rozumiem