melica

(hebr.) – termin literacki, którego zakres znaczeniowy ewoluował w ciągu stuleci; w języku biblijnym oznaczał „aforyzm”; w średniowieczu – „styl elegancki (wysoki)”; obecnie najczęściej używany jest na określenie stylistyki popularnej w okresie haskali, zwłaszcza w pierwszej fazie kształtowania się literatury hebrajskiej, związanej z tym trendem kulturowym. Ulubioną konstrukcją, używaną przez jego zwolenników, było zręczne łączenie kwiecistych wyrażeń i całych fraz, zaczerpniętych z BH. Jego zależność od języka biblinego i specyficzna retoryczna poetyzacja, a często wręcz bombastyczność, w 2. połowie XIX w. trąciły już anachronizmem. Wówczas to triumfy począł święcić tak zwany styl talmudyczno-midraszowy.

Autor hasła: Rafał Żebrowski

Strona główna Polskiego Słownika Judaistycznego

This website uses cookies to collect statistical data. If you do not accept it, please disable cookies in your web browser. I understand